دانه

جنگجوی خسته6

sadegh-daneh — Fri, 26 Sep 2008 00:09:18 GMT

با وحشت و درد، جنگجوی زخمی، چشمانش را گشود. منقار خون آلودی در برابر دیدگانش ظاهر شد. پرنده از چشمان وحشت زده جنگجو ترسید و کمی به عقب جهید. تازه جنگجو توانست، هیکل کریه لاشخوری را ببیند؛ که تکه ای از پوست سرش در میان منقارهای زشت او آویزان و خون چکان است. لاشخور دیگری در کنار او بود؛ و کمی دورتر، لاشخوری دیگر، تازه داشت به زمین مینشست...

دور تا دور جنگجوی زخمی را لاشخورهای گرسنه ای گرفته بودند؛ که چشمان حریص و ستایشگرشان، به سفره ای نچندان رنگین خیره مانده بود؛ که او را چون معجزه ای در میان این برهوت یافته بودند؛ و حریصانه در انتظار آن لحظه مقدس بودند؛ تا بر سر خان نعمت بنشینند؛ و لاشه ای گرم و بی دردسر را به نیش بکشند؛ و دلی از عزا دربیاورند...

جنگجوی خسته اکنون دیگر بکلی هوشیار شده بود. باید نشان میداد که هنوز زنده است...! باید مزاحمها را فراری میداد...! غرید... و خواست برخیزد؛ که پایش دوباره تیر کشید؛ و زمین خورد؛ وغرشش در زجه ای فرود آمد. لاشخورهایی که پریده بودند دوباره به زمین نشستند؛ و محتاتانه به جنگجوی زخمی نزدیک شدند.

جنگجو، دوباره هوشیاری خود را بازیافت. بزانو نشست. فریاد زد...فریاد زد...غرید...چون شیر زخمی برای دفاع از خود، در برابر قانون طبیعت... واعلام حیات، در برابر حریصانی که برای گوشت گرمش دندان تیز کرده بودند... تمام رمقش را در حنجره اش جمع کرده بود؛ و میغرید.. میغرید... میغرید... وپنجه هایش را بی هدف به اطراف پرت میکرد.

ناگهان به یاد کوله اش افتاد. آن را از دوش برداشت؛ و دور سرش شروع به چرخاندن کرد. لاشخورها میپریدند؛ و کمی دورتر به زمین مینشستند؛ و با پرشهای کوتاه، سعی میکردند او را دور بزنند.

نه...! دفاع فایده ای نداشت. باید حمله میکرد...! اگر یکیشان را از پا در میاورد، بقیه حساب کار خود را میکردند. یکی از لا شخورها رانشان کرد. تمام توانش را در پاهایش جمع کرد تا بسمت او حمله ور شود؛ که ناگاه منقاری در زخم پایش فرو رفت...

آخرین نعره جنگجوی زخمی چون انفجار مهیبی در تمام دشت پیچید.و خاموش شد؛و صفیر فریادش در سکوت دشت، محو شد...

پیکر بیجان جنگجوی خسته، درمیان انبوه لاشخورهای گرسنه، پنهان شده بود؛ وچشمان بیروحش از لابلای پر وبال سیاهشان، به افق، به طلوع واژگون خورشید، مینگریست.

22/9/1381

جنگجوی خسته5

sadegh-daneh — Tue, 16 Sep 2008 23:51:16 GMT

جنگجو نفهمید که چند قدم مانده را چگونه طی کرد؛ وخود را به او رساند؟ دستش را دراز کرد؛ تا سیب نیم خورده را از او بگیرد. اما ناگهان دست سنگین مردانه ای بر شانه اش نشست. او را به عقب کشید؛ و محکم به زمین کوفت. دوشیزه هنوز لبخند میزد؛ و دستش دراز بود. ولی سیبی که به دست داشت؛ به زمین افتاده بود. جنگجوی خشمگین برخاست؛ وبسوی مرد مزاحم حمله ور شد.

دو مرد، چون دو نره شیر، به جان هم افتادند؛ وبرای حفظ جفت و قلمروی که هر دو حق خویش میپنداشتند؛ هر یک سعی داشت؛ برحریف، غلبه یابد؛ و او را بکشد؛ یا از میدان بدر کند. جنگجوی خشمگین، با تمام قوا میجنگید. در این نبرد، یا پیروز میشد؛ یا کشته ... ولی از میدان نمیگریخت. در برابر چنین لطفی از طرف خداوند، جان، کمترین هدیه ای میتوانست باشد؛ که به معبود خویش پیشکش میکند.

در غلتاغلت درگیری، ناگهان دستش به تخته سنگی خورد. اورا در دست محکم گرفت؛ وبه پهلوی مزاحم کوفت؛ و بر روی او غلتید. روی سینه اش نشست؛ و سنگ را با دو دست به هوا برد؛ تا بر سر مزاحم بکوبد. ولی ناگهان، درجا، خشکش زد؛ این، دیگر باور نکردنی بود...! تازه در چهره او دقیق شده بود.

ـ اینهمه شباهت...!؟

گویی در آینه به خود مینگریست. مرد مزاحم، بی اندازه به خودش شبیه بود. مثل یک همزاد...

سنگ از دستش افتاد. بی اختیار، برخاست وعقب عقب رفت. سیب نیم خورده در زیر پایش له شد. ناگهان دوشیزه، چون بادکنکی که سوراخ شود به هوا جهید؛ و در آسمان محو شد. درخت مقدس،با میوه های نورسش، از درون مشتعل گشت؛ و به یک چشم بهم زدن، خاکسترش بر باد رفت. جنگجوی خسته، ناباورانه به چشمه روشن مینگریست؛ که به فواره خون بدل شده بود.

به خود آمد بیاد همزادش افتاد؛ که لحظه ای پیش میخواست او را بکشد. برگشت تا ببیند ؛ آیا او نیز چون دوشیزه به هوا جهیده...؟...که پاره سنگی بر گیجگاهش خورد؛ و او را بدرون چشمه خون سرنگون کرد.

جنگجوی خسته4

sadegh-daneh — Wed, 10 Sep 2008 00:54:18 GMT

بتدریج شب به انتها میرسید؛ و در آنسوی افق، نور صبح، جان میگرفت. با روشنتر شدن آسمان، بعد از آن شب سخت، کرختی خوشایندی در تنش احساس میکرد. جنگجوی خسته به افق نگریست؛ که زمین بتدریج مرزهای خود را از آ سمان باز میافت. در دوردست، لکه ای در افق نمایان شده بود؛ که کنجکاوی جنگجوی خسته را بر می انگیخت. تا آنجا که میتوانست، به سرعت خود افزود؛ تا بتاند به او نزدیکتر شود...

ـ شاید ماشینی باشد؛ که در میان صحرا رها شده است...! شاید جنازه حیوانی غولپیکر باشد...! شاید هم...

با نزدیکتر شدن جنگجو، و با روشنتر شدن آسمان، کم کم لکه در برابر دیدگان او رنگ میافت. خیلی عجیب بود...آ ری...! درختی سبز، در وسط بیابانی خشک و بی آب و علف... این بیشتر به معجزه ای میمانست.

ـ آه... معجزه...! چه کلمه غریب و آشنایی...!

گویی سالها بود که این مفهوم، در اعماق ذهن او دفن شده بود. و اکنون با هرچه نزدیکتر شدن به آن درخت، چون رستاخیز از عمق تاریک اندیشه او بر میخواست. با نزدیکتر شدن به درخت، چشمان ناباور جنگجو متحیرتر میگشت. ناگهان ایستاد؛ و ناباورانه به درخت خیره ماند. یک نفر از پشت درخت، بیرون آمد. در زیر سایه خنک درخت ایستاد؛ و به او نگریست.سپس دست برد؛ و میوه ای از درخت چید. نشست؛ و میوه را در چشمه ای که در پای درخت میجوشید، شست. جنگجو از این همه شگفتی بر خود لرزید؛ و به زانو افتاد. به نفس نفس افتاده بود؛ و قلبش بشدت میزد. سرش را در میان دستهایش پنهان کرد؛ و معجزه ای را که دیده بود، دوباره از ذهن گذراند:

ـ درخت میوه ای در کنار یک چشمه، آن هم در وسط این بیابان برهوت، ویک انسان...آه... یک انسان...!

انسانی که میتوانست اورا در آغوش بگیرد؛ و سر بر شانه های مهربانش نهد؛ وغم و اندوه دلتنگی وتنها ییش را سیر بگرید... کنار چشمه روشن، زیر سایه خنک و امن آ ن درخت مقدس بنشینند؛ از میوه های نورس و تازه آن بخورند؛ و در چشمان آشنای یکدیگر بنگرند...

قطره ای روی دستش چکید. آیا اینها که دیده بود حقیقت داشت؟یا سرابی بود؛ که بر اثر خستگی و جراحت ، از دل اوهام او بر میخواست...؟! سرش را بلند کرد؛ و دوباره به آنجا نگریست. نه ...! واقعیت داشت. درخت میوه، چشمه روشن، وآن انسان...

ـ آه... خدایا... اینهمه لطف...؟!

گویی ایمانی از اعماق قلبش جان گرفته بود؛ و از سینه راه گشوده؛ و چون چشمه جوشنده ای از دیدگانش فوران میکرد.خداوند به بنده گناهکار و درمانده خود رحم کرده بود. باید بر میخواست؛ وهرچه زودتر خود را به آنجا میرساند...! و چون «پسر نا فرمان» که به آغوش پدر باز میگردد؛ خود را به دست حمایت و رحمت خداوند میسپرد؛ در آب چشمه غسل میکرد؛ ناپاکیها را از خود میسترد؛ ودر زیر سایه رحمت خداوند، از نعمات و برکاتش بهرمند میشد؛ و ...

ـ راستی... آنکه در زیر سایه درخت، به انتظار او ایستاده بود؛ چه کسی میتوانست باشد؟

جنگجو هرچه به جواب سوال خود نزدیکتر میشد؛ گامها ی مطمئنش آهسته تر، وشعفی وصف ناشدنی دردیدگان مصممش جلوه گر میشد. «چه لطفی میتوانست از این والاتر، و چه نعمتی از این دلپذیرتر باشد...؟»

آنکه در آنجا... در زیر سایه آن درخت، به انتظار او ایستاده بود؛ با آن ساقهای سیمین و رانهای خوش تراشش، و آن سینه های فربه، که در زیر حریر سرخ پیراهن، جذابتر مینمود؛ با آن جعد سیاه بلند موهایش، که به دست باد سپرده بود؛ و با آن گونه های مرمرین، که هوش از سر آدمی میربود؛ دوشیزه ای بود فریبا؛ که دستان عریانش را بسوی جنگجوی خسته دراز کرده بود؛ وسیبی نیم خورده را به او تقدیم میکرد.

جنگجوی خسته3

sadegh-daneh — Wed, 03 Sep 2008 00:15:18 GMT

دود غلیظی که از سر لوله شده مجله ها بیرون آمد؛ بی اختیار جنگجوی خسته را بیاد شهر انداخت؛ و دود مهیب کارخانجات که پس از انقلاب صنعتی، همچون جوانه های تر و تازه امید، از دل شهرها و تمدنها تک وتوک برمیخواست. واندیشه هوس انگیز بازسازی بهشت شداد را در دل عصیان زده بشر زنده میساخت. وتشکلهای روشن فکری و نهضتهای انقلابی و مبارزات ژورنالیستی و بشر و تمدن و صنعت...

واینکه چگونه شداد،به مرور، بهشت خویش را باز یافت. جوانه های تر وتازه امید، کم کم به درختانی قطور و مهیب بدل شدند؛ و در زمین، در هر جا که اثری از آبادی و تمدن بود، تکثیر یافتند؛ تاجایی که به مرور، تمام زمین را سایه مسموم این باغ رویایی فرا گرفت؛ ودر پای آن جویهایی از گنداب متعفن زباله کارخانجات جاری شد.ـ زباله های شیمیایی، زباله های اتمی ـ و جویهای مصنوعی، کم کم به رود های طبیعی ریخت؛ واز رودها به دریاها و اقیانوسها... وملکوت بشر مدام بزرگتر و متکاملتر شد.

درختان به ثمر مینشست؛ و میوه هایش آنقدر فراوان بود؛ که از پس چیدن هر میوه، در جایش میوه ای بمراتب زیبا تر و هوش رباتر به شکوفه مینشست؛ ودل هوسباز بشر را دیگر مجال آن نبود؛ که از ثمری که چیده بقدر کفایت کام دل برگیردو ارضا شود. و کامها، ولذتها، وحوریها، وقلمانها...

جنگجوی خسته به خود آمد.کوله اش را بهمراه نیاورده بود. به یاد آورد که آتش را دوباره بر پا کرده؛ مجله ها و روزنامه ها وسپس کتاب مقدس را ، وپس از تورقی دفتر خاطراتش را بهمراه مدادها در آتش انداخته؛ با بی میلی سیگاری روشن کرده و مابقی را بدرون آتش انداخته . تا خاموش شدن آتش نشسته؛ رد آخرین سرخی ها را بر روی اوراق دنبال کرده؛سپس برخاسته؛ کوله خالیش را رهاکرده؛ وبراه افتاده است. واکنون ساعتهاست؛ بی هدف و سرگردان در سیاهی شب بیراهه میرود.

جنگجوی خسته2

sadegh-daneh — Sat, 30 Aug 2008 15:05:18 GMT

آتش جنگ دیگر آخرین سوسوهای خودش را زده بود. وخورشید کم کم خود را در آنسوی افق پنهان میساخت. جنگجوی زخمی، تمام توانش را جمع کرد؛ بسمت خورشید قلتید؛ وبا چشمان خسته اش آخرین تشعشعات نور را دنبال کرد؛ واز هوش رفت.

سوز سرما و درد شدید استخوانش که تیر میکشید، اورا از خواب پراند. آتشش خاموش شده بود؛ وتمام ماهیچه هایش از سوز سرما منقبض. هرچه به اطراف نگریست؛ چیزی برای سوزاندن نیافت. ناگهان بیاد کوله اش افتاد. آن را که زیر سر گذاشته بود، برداشت ودمر کرد؛ تا تمام محتویاتش خالی شود. چند روزنامه و مجله، (که تقریبا میشد گفت؛ آخرین شماره های جنجال برانگیزترین نشریات سیاسی، تاقبل از سقوط کامل شهر بود.)کتاب مقدس ، و دفترچه خاطرات...اینها همه تنها چیزهای نا چیزی بود که میتوانست برای چند دقیقه او را گرم کند؛ البته به علاوه چند مداد نیمه نصفه و یک پاکت سیگار...

خاکستر روی آتش را فوت کرد؛ مجله ها را لوله کرد؛ و روی سرخی ذغالهای نیمه روشن گذاشت.

جنگجوی خسته

sadegh-daneh — Fri, 22 Aug 2008 22:01:18 GMT

اورکتش را کیپ بست؛ سرش را در یقه بالا داده اش فرو کرد. و کوله اش را بدوش انداخت تا دستانش را داخل جیب برد؛ واز سوز سرما حفظ کند.

خورشید، در برابر چشمان جنگجوی خسته، غروب میکرد. آتش جنگ هنوز سعی داشت که دشت را روشن نگاه دارد. گرچه، روشنایی و تاریکی دشت دیگر فرقی بحال جنگجوی خسته نداشت. چرا که به بیراهه زده بود. و دیگر راهی وجود نداشت؛ که بیم گم شدن در سر باشد. با غروب خورشید، دیگر انگیزه رفتن هم بکلی در او میمرد. با وجود ترکشی که در پا داشت، میخواست تا آنجا که میشود از آتش جنگ فاصله بگیرد.

ناگهان از پا درآمد؛ به زمین خورد؛ و بر خود پیچید.ترکش پایش سرد شده بود؛و رعشه ی درد ، در تمام بدنش موج میزد. حتی دندانهایش تیر میکشید. پاهایش را با دودست گرفت؛ وشروع به فریاد زدن کرد. ناگهان زجه ای بلند کشید و خاموش شد؛ وصفیر فریادش در سکوت دشت محو شد.

sadegh-daneh — Wed, 06 Aug 2008 22:34:18 GMT

ـ بیاض حقیقت ، بر لوح بشر سواد شد.

پس بشر، سواد بر سواد افزود.

آنسان:

ـ تا ابر تیره گون،

بر چهره ی خورشید،

پرده ای قطور در کشید.

ـ بشر ماند و

سودای حقیقت...

sadegh-daneh — Mon, 28 Jul 2008 22:05:51 GMT

به کوه مینگرم؛

به سنگ...

به دریا گوش میسپارم؛

به آب...

به درخت مینگرم؛

به جنگل...

به نسیم گوش میسپارم؛

به آسمان...

نگریستن را از تو آموختم؛

شنیدن را،

سرودن را...

تو را چگونه بسرایم؟

حضور متکثرت را...

sadegh-daneh — Sat, 19 Jul 2008 11:19:19 GMT

ما،در قید خویش،

از درد نا شکیبایی،

روزی هزار بار می میریم.

و تو،

در آن ارتفاع که ایستاده ای،

به اجساد سرگران و سرگردانمان،

چون پدری

ـ که به اندوه حقیر طفلش ـ

لبخند میزنی.

sadegh-daneh — Tue, 17 Jun 2008 23:40:23 GMT

دانه های غله،

بر خاک غنی،

خشکید...

ـ بی آب ـ

و بته ی رز،

در باغچه ی فقیر...

ـ بی هوا ـ