سرخورده نه از عشق،که سرخورده ز خویشیم

تا جرعه کش بغض فرو خورده خویشیم...

دلخسته ز بی حاصلی و دغدغه نان

اینگونه چو مرداب، فرو مرده خویشیم

از پایه خرابست چو ویرانه فرهنگ

شرمنده از این زحمت بیهوده خویشیم

بازار زمان رونق روبه صفتان...،ما

برکسب کساد ادب توده خویشیم

طفل هنر از مسجد واز مدرسه بگریخت

بهر چه بر این منبر فرسوده خویشیم؟