ـ یادت عزیز...!

اندام مرتعشم،

نقاش واپسین نگاه تب آلود توست.

                                              ـ بر ململ نسیم ـ

ـ کمانگیر...!

پیکان چنان به سرو، در نشسته که آوندهای خشک من،

با شاهرگ حیات پیوند خورده است.

وساقه ام کنون،

آبستن شکوفه های یقین است... نازنین!

ـ گوش کن...!

گویی نسیم، نام تو را

 چون ورد راهبان،

                      در شاخ وبرگ سرو،

                                               تکرار میکند....

از پنجره عبور کرد.بسادگی حرفهای بزرگی که میزد.بخوبی نقاشیهایی که میکشید...