زنگار بسته تیغ تبر،

ـ در سینه های درد...

                           از آخرین نبرد ـ

بیهوده بی ثمر...

(دیگر،

بر انتظار «تاوه»ی محزون ، نشسته گرد.)

اسفند دانه های عاطل و باطل،

اجاق سرد... 

آخرین جرعه را

                  ـ افسوس...! ـ

                  بیکبار سرکشیدم.

 ...که این شراب هزاران هزار ساله چنان مستت میکند،

که از یاد میبری...

                      سال خماری را

                                        که هزار مرگ، طول کشید.

باران تند چماق و خبر...

غرق،در

سیلاب بی دریغ دروغ و دغل...          

گمگشته،

از لابلای سطور گیج این شاهراه های بی سر و ته،

چراغ روشن دکانشان را یافتم.

ـ پناه نه...

             مطاع نه...

                          نشانی توانم گرفت...!؟

داخل شدم.

ـ دکان نگو...!

بازار شکلک و شمایل و اشباح...

جملگی،گنگ و گیج و چماق بدست...

گرد دکان مه زده در قیژ و واژ...

میرفتند و می آمدند و

                           (درق...)

                                     با چماق،

محکم به فرق خویش میکوفتند.

ـ بودی ...میامدی ...ای کاش میدیدی...!

خندان و مست،

از اثر ضرب واپسین...

بر دست خویش، بوسه و

با هم چماق

                را طاق

                         میزدند... 

«دانه»ای شده ام...